Voor het oog van de buitenwereld,

Vlieg ik vol in het leven. Ben ik over enthousiast en energiek. Geef ik alles van mijzelf. 

Voor het oog van de buitenwereld,

Ben ik een sociaal dier met een onuitputtelijke nieuwsgierigheid naar mensen. 

Voor het oog van de buitenwereld,

Dans ik door het leven en lijkt mijn leven wellicht in balans. 

Maar, achter mijn voordeur,

ligt veelal een hoopje vermoeidheid. 

Waar ik in mijn werk erin slaag om alles van mijzelf te geven, slaag ik er in mijn privéleven niet in om alles op orde te houden. Als ik mijn huishouden doe, gaat mijn aandacht overal heen. Was ik van plan de was te doen maar moet ik even het plastic weggooien? Dan zorgt het onkruid in mijn voortuin er wel voor dat ik ineens onkruid sta te wieden.

Mijn dagplanning organiseren is een reis met ups en downs. Al heel mijn leven lang. Gelukkig zorgen Poppy en Tommy voor wat structuur want voor mij is dat lastig. 

Ik heb dus blijkbaar een tekort aan dopamine die ervoor zorgt dat je minder goed kunt plannen en het lastig vind om gericht te handelen. Dopamine heb je ook nodig om bijvoorbeeld de gebruiksaanwijzing van je koffieapparaat door te lezen. Zucht. Bij de gedachte loopt mijn energiefles al leeg. Ik verdwaal erin. Gelukkig zijn er fijne mensen die YouTube filmpjes opnemen over hoe je je koffieapparaat schoonmaakt. Nu nog leren dat regelmatig te doen. Ook geen talent. 

Dat ik snel overprikkeld ben en langer de tijd nodig heb om prikkels te verwerken is dus volkomen normaal. En emoties herkennen en verwerken is ook lastig. Soms huil ik zo intens dat ik geen idee heb waarom? Of soms gebeurt er iets heftigs en gaat mijn lijf in de freeze stand. Dan komt het gevoel pas later binnen. Ook zijn stemmingswisselingen mij niet onbekend. Als kind was ik al bloed sacherijnig als ik op moest staan en gingen mijn emoties alle kanten op. En tip voor een ouder met een kind met adhd. Ga geen to do lijstje opzeggen als je kind net wakker wordt. Dat komt namelijk echt niet binnen en wordt twee seconden later weer vergeten tenzij je er aan herinnerd wordt. 

Long story short. Fijn om te weten dat ik niet gek ben. En ergens ben ik zo blij dat er een prachtige kant zit aan adhd. 

Ik ben goed in oplossingen bedenken. Ik kan heel makkelijk verbinding maken met mensen. Door mijn gevoeligheid voel ik vaak de energie achter de woorden van mensen. En blijk ik ook nog eens creatief te zijn. Die creativiteit heb ik echter lang niet gezien van mijzelf omdat ik super onzeker ben en lang een slecht zelfbeeld heb gehad. Maar gelukkig is mijn zelfbeeld liever geworden en ok, er is zeker nog een boeltje te doen hierin maar deze afslag van nieuwe bewustwording voelt zonnig. 

Kortom adhd. Ik had er van mijn leven nooit aan gedacht. Ik dacht altijd aan drukke jongetjes met overal schaafwonden. Of aan vrouwen die aan één stuk praten zonder te ademen en van hot naar her lopen. Alle dagen heel druk stond lijnrecht tegenover alle dagen heel erg moe zijn.   

Wat ik nu weet is dat adhd bij vrouwen zich anders uit. 

Al was een hond nemen ook best impulsief Janine. True. 

En jij zei je baan ooit op voordat je een nieuwe had. True. 

Je hebt ook allerlei studies en cursussen gedaan zonder dat je er nog iets mee doet. True.

En dan te zwijgen over je liefdesleven Janine. True. Zwijg daar maar over, haha. Ik ga in ieder geval niet “ongebruikt retour” als ik doodga. Ga ik deze uitleggen? Nee, janine. shut up en change this subject. Ok. Doen we dat. 

Another confession. Nu ben ik lekker op dreef. 

Ik ben gevoelig voor verslavingen. Denk aan binge watching, nog één laatste neut dan, roken. Zoveel afleidingen die mijn brein denkt nodig te hebben om rustig te worden. Al besef ik mij ook dat dit voor alle type mensen van toepassing is. 

Voor diegene die het tot hier hebben gehaald, chapeaux! (Ik weet niet of het je nadoe) 

Nog één laatste specifieke symptoom die gaat over de term “sprintjes”. Dat benoemde mijn coach. Ineens ben je de rommel in je huis beu en ga je in versnelling vijf en dat voelt heel lekker. Dan zit je er helemaal in en trek ik mijn sprintje altijd te lang door met als resultaat, standje coma op de bank. Of als ik vroeger op stap ging, was het doorgaan tot het licht uitging. Zoveel adrenaline voelen dat je niet kunt stoppen dus dat. 

Met deze diagnose flitste mijn leven echt even aan mij voorbij. Nu snap ik een klein beetje meer waarom ik ben zoals ik ben. Het is een intens maar bijzonder proces. 

Spijt hebben van dingen is niet mijn ding. Verleden kan ik niet meer veranderen, alleen het heden en daarbij mijn toekomst. 

En geweldige coaching hierbij krijgen is zo’n rijkdom. Echt gezien worden en daar hulp bij krijgen is zo’n fijne weg. 

En de reden dat ik mijn verhaal deel is voor die ene vrouw die zichzelf herkent in mijn struggles. 

Tegen jou wil ik zeggen dat je helemaal niet gek bent. Je bent uniek en er is niks mis met jou. 

Einde. 

Kus. 

Love you.

Love me. 

Love each other. 

Toch geen einde Janine? 

Aléh,

Houdoe, 

Kus! 

En een knuffel dan! 

Tjouw tjouw!