Terug naar mijn waarheid.

Waarheid. Echtheid. Authenticiteit. Essentie. Dat is wat ik wil leven maar het valt niet altijd mee.

Ben ik in mijn leven altijd trouw geweest aan mijn eigen waarheid? Om eerlijk te zijn wist ik niet eens dat dat bestond vroeger. Nu heb ik heel veel zwarte gaten in mijn hoofd. Wellicht dat ik als klein meisje heel erg in contact stond met mijn eigen essentie. Resumé. Ik stond vroeger in contact met mijn essentie. Ik voelde mij één met het grotere geheel. Ik weet het moment nog dat ik in de tuin zat bij mijn ouders en dat ik diep vanbinnen dankbaarheid voelde dat ik in dit leven bij dit gezin terecht was gekomen. Mijn vorige levens die voelbaar zwaar waren geweest voor mijn ziel hebben er toe geleid dat ik nu hier verder mag ontwikkelen. Ik herinner mij ook nog dat ik een vriendin had uit een andere wereld. Ze kon mijn moeder zijn wat leeftijd betreft. Ze had donkerbruin haar tot haar schouders en een kakkineus Engels accent. Dat heb ik nooit verteld aan iemand. Het was zij en mij. Ik op aarde en zij in de hemel.

En dan groei je op en verlies je die vriendin en je eigen waarheid. Ik zag mijn ouders als mensen die de volledige waarheid kenden over het leven. Zij waren ouder, zij hadden de wijsheid in pacht. Zo zag ik dat. Ze hebben het mij niet opgelegd. Ik ben dat zelf gaan geloven. Mijn moeder was voor mij altijd het grote boegbeeld. De rots. Die schoonheid, reinheid, rust en regelmaat in mijn leven bracht. Dat zij haar eigen struggles had was ik mij niet van bewust. Dat liet ze ook niet zien. Het ging altijd goed met haar en ze stond iedere dag op als een zonnetje.

Toen ik op een gegeven moment in de pubertijd kwam strubbelde ik enorm met onzekerheid. Onzeker over mijn uiterlijk vooral. Dat doen al die puisten met je en dan mijn haren die bij een hoog vochtigheidsgehalte gingen kroezen.

Ik was ook onzeker over hoe mensen naar mij keken. Wat ze zagen naar mijn idee was een meisje dat in de villawijk woonde en merkkleding droeg. Heel oppervlakkig. Mijn binnenwereld was verre van oppervlakkig en ik weet nog dat ik als twaalfjarig meisje zo graag gezien wilde worden voor wie ik echt was. De vraag “liet jij jezelf wel zien dan?”, reist omhoog. Nee is het antwoord. Ik had geen idee dat dat een optie was. Ik keek vooral naar mijn naasten en voor mijn gevoel moest ik altijd vrolijk zijn anders was er iets mis met je dus hield ik de gevoelens voor mijzelf of ik besloot ze te negeren.

Totdat ik in de kunstklas kwam. Tweede jaar op het middelbaar. Temidden van schildersezels en een klein clubje leerlingen voelde ik mij heel erg thuis. Allemaal hadden ze iets van mijzelf, leek wel. Als ik terugdenk aan deze periode verschijnt er een tevreden rustgevende lach op mijn gezicht. Daar in die klas kon ik mijn ware zelf laten zien. Ik hoefde er niks voor te doen. Het was er gewoon.

Daar mocht ik dromerig zijn, gevoelig en voelde ik de vrijheid om mijzelf te ontplooien. Zucht. Ik word emotioneel als ik aan deze tijd terugdenk.

Dit warme bad duurde niet eeuwig. Het einde van het middelbaar was in zicht en ik moest mijn vleugels gaan spreiden.

Terugkijkend heb ik destijds niet mijn eigen waarheid, mijn hart gevolgd. Ik liet mijzelf meezwieren met de wind oftewel met goedbedoelde adviezen van anderen.

Na wat uitprobeersels zat ik ineens in Tilburg aan een studie Toerisme. Vond ik wel passen bij dat uitvliegen. Ik dacht er vrijheid en ontdekken in te vinden. En geloof me. Ik heb wat vrijheid gevoeld in mijn studio daar en een boel ontdekt. Immers de hartenroep bleef eenzaam achter.

Even een sprong naar het nu anders voelt het alsof ik mijn c.v. aan het dicteren ben.

Na tientallen banen in de verkoopsector kom ik toch weer bij de dromerige creatieve essentie uit, die er altijd al zat. Daarvoor ben ik hier. Om het leven te vertalen in woord en beeld. Dat doe ik het liefst. En dansen.

Met dit besef en verlangen is er ruimte in mijzelf ontstaan om weer te mogen ontdekken. Om weer te mogen spelen. Om de vreugde die ik hierbij voel weer toe mogen voelen.

Waar ik gister wel achterkwam dat dat voelen in stapjes gaat. Het is een reis terug waarin ik voel dat ik mijn hart de afgelopen jaren wat heb toegedekt met voile sluiers. Niet dat ik niet voelen kan want geloof me, ik voel heel veel. Alleen die diepe waarheid, die essentie heeft soms even tijd nodig. Het is een proces van ontwikkelen. Zo’n mooi woord, ont-wikkelen. Weer terug naar het zaadje. De kern. De bron. En soms, zomaar ineens lijken alle doeken van het hart en stroomt de creativiteit puur.

Dat ik op den duur overspannen werd is volstrekt logisch eigenlijk. De vraag waarom ben ik hier? wat kom ik hier doen?, is zo’n belangrijke vraag. Als je het antwoord, je eigen waarheid, je essentie niet leeft, gaat je lichaam waarin je ziel huist, juist tegenwerken.

C’est ça. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan? Tja. Als alles makkelijk is, halen we er geen les uit. En inspiratie ontstaat voor mij juist in donkere tijden. En het woord “makkelijk” leeft in het licht en het woord “moeilijk” in het donker.

Zo las ik laatst ergens een mooie quote.

“Op school krijgen we eerst de lessen en maken we daarna de toets. In het leven maken we eerst de toets en krijgen we daarna de lessen.” Mooi toch.

Ik ben me bewust van mijn innerlijk kompas die me de juiste richting in wilt sturen. En dit is pas de start en ik kijk er enorm naar uit waar het heen gaat. En eerlijk, ik vind het ook spannend en ik zal zeker met tijden ook best wat kleuren van de regenboog poepen. Maar het wordt tijd om het gemis en de pijn te voelen die ik de afgelopen jaren om mijn hart heen heb gewikkeld. Klopt deze laatste zin Janine? Ik weet het niet. Immers is het laten gaan van alles willen weten ook een mooi proces. Je hoofd hoeft niet alles te begrijpen. Als je de taal van je lichaam, de taal van je hart maar mag voelen want die zijn altijd kloppend en vertellen ons altijd de waarheid.

knuffel,

Janine