Dat ondergingen wij deze ochtend. Althans, Poppy moest onder narcose bij een gespecialiseerde kindertandarts in Ulvenhout. Twee kiesjes moesten worden getrokken en één kiesje moest worden gevuld. 

Mijn hoofd had nog helemaal niet stil gestaan wat dit met mij zou doen. Poppy was vanmorgen al zenuwachtig en mijn mantra is tegenwoordig “wij kunnen moeilijke dingen doen”. Gejat van schrijfster Glennon Doyle. Dankje voor deze mantra Glennon, ik heb er al best veel stappen mee gezet.

Voor mij was het vooral belangrijk dat ik rustig bleef voor Poppy. Ik wil haar steunpilaar zijn in tijden van opkomende storm. Want laten we eerlijk zijn, dingen ondergaan waarvan je niet weet wat je te wachten staat is gewoon de controle loslaten en vertrouwen hebben. En jong of oud, dit blijft spannend. 

“Mama van Poppy, je mag op de stoel gaan liggen.” Ok, daar gaan we. Alsof we nu ineens de achtbaan in moeten. Ik had liever nog even in de wachtrij gestaan maar daar zitten we dan. We gaan gelijk een loep maken. Geen tijd voor opkomende gedachtes. Gewoon à la seconde de donkere diepte in. 

Poppy moet blazen in het kapje. Ineens voel ik haar freule lijfje in de weerstand gaan. Ook zij had liever nog even gewacht in de rij. Ik strijk over haar hartje en stel haar gerust met de woorden dat ik bij haar ben. Haar lijfje wordt slap en ze rolt bijna van mijn borst af. De tandartsassistenten nemen haar over en ik mag gaan. 

Terwijl ik naar mijn snoesje kijk, wordt ik overvallen door een enorme huilbui. Snottebellen stromen uit mijn neusgaten, mijn mascara loopt uit want de tranen stromen in een stroomversnelling. Poeh, deze ugly cry had ik zelf niet zien aankomen. Een dame begeleid mij liefdevol naar de receptie en reikt mij een doos tissues aan. Zij had ook wel door dat ik het met één zakdoekje niet ging redden.

Van de vorige intake had ik onthouden dat ik vandaag een voucher meekrijg voor gratis koffie en gebak. Even de tranen opdrogen en mijzelf trakteren op iets lekkers terwijl mijn dochter daar moederziel alleen in goede handen ligt.

Met een buik vol appeltaart en waarschijnlijk nog wat machiato schuim op mijn gezicht, loop ik terug naar de wachtruimte van de tandarts. Ik wil er zijn als ze wakker wordt. 

De tandarts komt me halen. “Je meisje kwam snel bij dus kom maar met mij mee. We gaan haar zo naar de uitslaapkamer brengen.” Voordat poppy binnen wordt gerold op de tandartsstoel die op standje bed staat, zit ik al klaar met drie knuffels en een pruillip. Ga ik weer. Een dame zegt, je hoeft niet (weer) te huilen hoor waarop mijn innerlijke criticus in gedachten sneert dat ik dat zelf wel uitmaak. Ik schaam mij dus compleet niet voor mijn emotionele talent. 

Poppy heeft een bloedneusje van het slangetje wat daar zat en even lijkt het of ze fillers in haar lippen hebben gespoten. Maar we weten natuurlijk allemaal dat dat de verdoving is. 

Ze is nog helemaal suf en bibbert van de kou. Ik stop haar goed onder het dekentje en aai haar over haar rug en streel door haar haren. 

Even niets hoeven is fijn. Er gewoon zijn voor haar is wat telt op dit moment. Terwijl ze even later op mijn buik slaapt, klets ik nog een tijdje met de dame die de kindjes in de gaten houd op de uitslaapkamer. En ineens is de tijd aangebroken. Lekker naar huis en bijkomen. 

Dus dat, je kind onder Narcose. Ook weer meegemaakt. Mijn gedachtes gaan uit naar kindjes die ècht ziek zijn en met allerlei slangetjes door hun neus moeten dealen. Ik weet dus echt niet wat dat is. Mij kun je echt opvegen dan. Ik vond dit al heftig. Ben er zelf ook moe van. Ik ga net als Poppy en hond Tommy ook even een afternoon tukje doen. Dahaag en fijne dinsdag iedereen. 

Liefs,

Janine