Overprikkeld.

Ik ben dat nogal snel. Ik zet in gedachten heel snel mijn onzichtbare oogkleppen op. Net als paarden die voor een kar worden gespannen, dat ook hebben. Zo komt er voor mijn gevoel iets minder binnen en kan ik bij mijzelf blijven. Ik ervaar de wereld best intens dat ik mijzelf gewoon moet afschermen. 

Mensen die verwachten dat ik snel reageer op berichten komen wel eens teleurgesteld uit de verf. Het is niets persoonlijks. Het is alleen een manier om alle informatie op te nemen als ik daar klaar voor ben. Ik wil gewoon geen slaaf worden van de verwachtingen van anderen. Als ik mijzelf zou verplichten om op alles en iedereen snel te reageren, zit ik 24/7 op mijn telefoon en daar pas ik met alle liefde voor.  

Na een dag werken kan ik ook zo moe zijn. Inmiddels weet ik dat het komt omdat ik zoveel voel onder de oppervlakte. Informatie komt niet alleen mijn hoofd binnen maar ook door de deuren van mijn energie huiskamer. Een klant kan zeggen dat ze geen budget hebben voor een boxspring  maar onderhuids voel ik dat de verbouwing veel geld heeft gekost en dat er wel degelijk een budget is dus ben liever eerlijk want ik voel je toch wel. 

Dat vond ik als kind al zo verwarrend. Dat mensen deden alsof ze blij waren maar ik voelde iets heel anders wat niet rijmde met wat ze zeiden of hoe ze zich voordeden. 

Informatie komt dus vanuit allerlei deuren bij mij binnen. Daarom kies ik heel vaak voor rust en heb ik echt mij-tijd nodig anders ga ik onderuit. En als de energie koker weer opgeladen is, stap ik vol enthousiasme weer de wereld in. Dan zien de mensen een Janine die heel enthousiast en energiek is. En ik houd van deze versie van mijzelf maar gelukkig heb ik de andere versie van mijzelf ook omarmd en schaam ik mij daar alles behalve voor. 

Het refrein van Ramses Shaffy vaart mijn gedachtes voorbij,

Laat me

Laat me

Laat me m’n eigen gang maar gaan

Laat me

Laat me

Ik heb ’t altijd zo gedaan

Alleen heb ik het niet altijd zo gedaan maar tegenwoordig bevalt het mij prima, dat kiezen voor “laat me”…

Mensen die echt om mij geven accepteren mij hoe ik ben en als ze er een oordeel over hebben, is dat maar zo. 

Dan passen ze niet bij mij en ook dat is ok. Ik zal ze lief hebben alleen niet binnen laten in de diepe krochten van mijn ziel. Geen idee waar deze laatste zin vandaan kwam. Was weer een andere open deur die informatie vanuit elders opving. 

Dus dat. Overprikkeld. En of een maatschappij nu veel dingen oplegt ja of nee. Ik kies ervoor om mijzelf niet teveel op te laten leggen. Dan maar dromerig en van de wereld. Dat voelt authentieker dan als een dolle door de wereld razen want dat is standje hoofd en die route ken ik en heeft mij uiteindelijk niet heel veel opgeleverd. 

En nu zit ik hier op mijn tuinstoel met een glaasje wijn wat niet op lijkt te raken. Even mijn gedachtes laten neerdalen. Dat zorgt voor een oase van rust. Adem in, adem uit Janine. Ik houd van mijn huisje waar ik even heerlijk kan zakken in  mijn lichaam en geest. 

Waar proosten we op Janine? Op jezelf zijn? Ja, die vind ik mooi. Gewoon lekker, onbeschaamd jezelf durven zijn. 

Cheers to the that! 

Liefs, 

Janine