Het leven. Ik zie mijzelf staan in een donkere kamer. En ineens gaan de spotlights aan en wordt het leven aan mij tentoongesteld. 

Ik wordt omringd door allemaal spiegels waarin ik constant mijzelf zie. Ik kijk in één van de spiegels en heb oogcontact met mijzelf. Ik mag haar wel. En terwijl ik dit denk, krijg ik een glimlach terug. Haar ogen stralen. Ze is gek. Ze heeft veel praatjes, dat is de LUCHT in haar die de woorden laat dansen door de wind. En ineens gaat de wind liggen waardoor haar blik stil wordt en ik een diepte aanschouw als die van een grote oceaan waar veel emoties verborgen liggen. Dat is het element WATER in haar.

Lucht en water zijn in balans. Ze ontsnapt graag naar de oppervlakte als het even te heftig wordt maar als het te oppervlakkig wordt wil ze niets liever dan naar de diepte. Sodeju. Dat is even lekker helder verwoord, roept de lucht. 

Het is weer even stil. Ik heb de lucht en het water in haar ogen gezien maar in haar Iris zie ik een heftig VUUR woekeren. Een vuur dat snakt naar meer hout want met wind alleen kom je er niet en we weten allemaal wat water doet. Het vuurtje heeft wat voeten in de AARDE nodig en terwijl ik dit schrijf kijkt ze mij bevragend aan met haar lippen omhoog getuit. Tja, voeten in de aarde. Het zat niet in haar geboorte pakket. Janine heeft zich lang niet geaard gevoelt maar met wat moeite kan ze dat prima dat aarden. En zo praten wij wat af samen die Janine en ik. En we lachen, huilen, zuipen ook wat af. We delen onze diepste geheimen en schaamte is er niet. Ik ben mijn beste soulmate. En het voelt heel fijn om dat zo te verklaren. Noem mij maar gek maar ik heb het stik gezellig met mijzelf. 

Het licht gaat uit. Ik voel de adem door mijn lichaam stromen en mijn neusgaten klinken als een blokfluit. Verkoudheidje opgelopen. Ik voel dat ik leef. Fijn die stilte die het donker met zich mee brengt. Ik ben ook zo dol op de nacht. De nacht voelt als een snelweg naar de verbinding met mijzelf. 

Spotlights gaan weer aan. 

Ineens zijn al die spiegels veranderd in mensen. Heftig, maar nog steeds zie ik mijzelf continu. Mijn oordeel, mijn idee over het leven wordt continu terug gekaatst door de ander. 

Ik kan niet anders zeggen dan dat het leven, alle mensen, een weerspiegeling zijn van mijn werkelijkheid, een weerspiegeling van mijn waarheid, een weerspiegeling van mijn gedachtes…

Soms vind ik mensen stom die niet ècht naar mij luisteren maar alleen luisteren naar hun eigen veroordelende stemmetje en het nodig vinden om die ongevraagd op mij te projecteren. Maar dan besef ik dat die ander zich er waarschijnlijk niet van bewust is dus het heeft geen zin om mijn energie daaraan te verspillen. Het is interessanter voor mij om te onderzoeken of ik zelf wel zo goed luister.  

Wanneer heb ik voor het laatst aan iemand gevraagd hoe het ècht met die persoon ging? 

Alle interne ongemakken projecteren op anderen doen we zo snel maar ik blijf erbij dat wij onszelf meer in de spiegel aan mogen kijken. 

Als iemand mij een rotgevoel geeft, ben ik mij ervan bewust dat ik het mij aantrek en besef ik dat ikzelf verantwoordelijk ben voor dat gevoel. 

Waarom trek ik het mij aan? Wat wil het zeggen over mij dat het me raakt? 

Mijn binnenwereld kan eindeloos bezig zijn met wat er zich allemaal in mij ontvouwd. Zo zit dit beestje in elkaar. Deze vriendschap met mijzelf gaat nooit vervelen, dat snap je wel. 

Het leven. Bijzonder toch. Ieder op zijn manier. Ineens krijg ik een tik op mijn schouder en kijkt er iemand heel boos. Zie jij nou werkelijk niet wat er allemaal in de wereld gebeurd Janine? Ik zet mijn ogen wagenwijd open en voel mij heel even klein maar niet voor lang. Ik zie zeker wat er in de wereld gebeurd maar ik vind het eenmaal interessanter om te ontdekken wat er in mijn binnenwereld gebeurd. De buitenwereld is namelijk, daar komt ie weer, een weerspiegeling van onze binnenwerelden. Zo zie ik dat. Dat is mijn waarheid. 

Als ik de buitenwereld zo interessant had gevonden was ik wel journalist geworden. Maar iets in mij beseft dat ik geen invloed heb op wat er allemaal gaande is in deze wereld. En ik heb wel invloed op wat er zich allemaal in mij afspeelt dus laat dat dan mijn missie zijn. 

Vuurtje is aan hoor. Gooit er iemand straks wat hout op? 

Moraal van dit verhaal Janine? 

Minder wijzen naar anderen en meer naar onszelf wijzen. Iedereen kent het gezegde wel: ”Wat je zegt, ben jezelf”Dat hoor je vaak kinderen zeggen en damn daar zit zo’n waarheid in dus dat. 

Ga je dit verhaal ècht delen Janine? Gaan mensen je niet vermoeiend vinden met die zware gedachtes? Wie zegt dat ze zwaar zijn is de vraag? Laat mij mij zijn, er zijn anderen genoeg, oké? Oké. Goed dan. Knuffel.

Liefs,

Janine