Wat leuk dat je op mijn pagina bent beland.

Voel je vooral welkom en vrij om door mijn verhalen te scrollen.

“Je moet jezelf wel even voorstellen”, attendeert mijn innerlijke wijsneus met haar betweter glimlach en ogen schuin op mij neerkijkend.

Het speelse kind in mij wil zich niet voorstellen en probeert zich te verstoppen in een konijnenhol maar dat wordt wat lastig in de woonkamer.

Ik blijf het lastig vinden om mijzelf voor te stellen. Waar begin ik? Ik ben zoveel meer dan mijn idee over mijzelf weet.

Deze zin klopt niet helemaal en daarom vind ik haar grappig.

Mijn naam staat in ieder geval vast. Janine Schultink heet mijn belichaming.

Ik ben de middelste en enigste zus temidden van twee broers, Erik en Bert. Op 28 september 1981 zag ik het levenslicht en wist ik. “Hallo aarde, hier ben ik weer.

Deze keer in Neerpelt aangekomen, een klein dorpje in Belgisch Limburg. Bij mijn landing en die ging niet heel soepel kan ik je vertellen, keek een zeer mooie dame mij aan. Betty, mijn mama, geen onaangename verschijning met haar blozende appelwangen en een glanzende haarbos. En die iets wat minder knappe maar lieve verschijning met zijn kaal wordende hoofdhuid en grote bril was mijn papa, Erwin.

Als ik mijn hele leven moet gaan opschrijven ben ik nog wel even bezig Janine.

Dat is misschien wel mijn essentie.

Ik ben dromerig en ik dwaal vaak af.

Ik kan moeilijk de keuze maken wat te vertellen en ik verlies mijzelf makkelijk in mijn verhaal wat voelt als een oneindige oceaan.

Wie ben ik? Ik ben alles en tegelijkertijd niets. Mijn hoofd kan zeker wel wat bedenken maar daar is lang niet alles mee gezegd.

Voordat deze prelude eindigt wil ik wel nog graag even opscheppen over mijn dochter Stella-Poppy van zes jaar. Die heb ik cadeau gekregen van mijn hart want mijn hoofd had dit plan niet bedacht. Haar vader en ik deden een liefdesdans voor zover ik toen begreep wat liefde inhield en toen ontstond er een spontane vreugde van de liefde in mijn door God gecreëerde creative Space. Deze creatie is hier om voor heel veel liefdevolle opschudding te zorgen en dat deed ze. De reis naar mijzelf heeft echt een push gekregen door het moederschap.

En van relaties hebben, begrijp ik niets en ook weer alles.

De vader van Poppy en ik zijn geen officieel stel meer en daardoor voel ik temeer dat de liefdesstroom niet wordt geblokkeerd door obstakels. Laten zijn en elkaar omarmen, zoiets. Snappen jullie het nog?

Voor mij is schrijven als reizen  door mijn verhaal. Zoveel punaises  op de kaart. Ik heb heel veel lichtpuntjes ervaren en gelukkig ook genoeg donkere wegen gezien. Gelukkig?, vraagt mijn verbaasde rimpel, die tussen mijn wenkbrauwen woont. 

Ja, ik ben oprecht dankbaar voor de donkere wegen want zonder de nacht geen dag. Dit is te abstract janine, help me even.

Nou, tijdens mijn donkere tijden ben ik het meest gegroeid. Een wortel groeit toch ook niet in de lucht. Mijn wortels groeien in het donker. Diep onder de aarde willen zij geankerd zijn en mijn bloem kan op haar best bloeien als zij stevig in de grond staat. Alleen maar licht is niet voldoende. Het moet ook regenen dat het giet. Waaien, stormen. Het is part of the deal.

Wat een wirwar van een voorstelling, mompelt mijn inner criticus met fronsrimpels op haar voorhoofd. 

Anyway. Veel plezier bij het lezen van mijn verhalen. En no worries als je het niks vind. Uitvliegen is gratis.

bye bye,

Liefs,

Janine