Deze meisjes hebben het er vandaag eens flink van genomen. Even helemaal van God los in zwempark optiesport in Breda. 

Ik drijf er wat over, ik weet het. Ik bedoel te zeggen “overdrijven” maar vond dit een leuke woordspeling. Jij gaat serieus jouw woordspeling uitleggen?

Ja, dat deed ik. Sorry lezers, ik schat jullie heel intelligent in. [ 🐸]

Alé, nie verzuipen janine. Even terug boven water. Waarom zijn wij zo vreugdevol over dit zwemuitje? 

Voordat wij Tommy hadden, was weggaan namelijk heel normaal. 

De overvolle wasmand liet echt geen traan als hij weer eens genegeerd werd. Maar met onze kleine viervoeter hebben wij rekening te houden. Die laat je niet zomaar even vijf uur alleen in zijn bench. En vijf uur uit de bench zou natuurlijk prima kunnen maar dan zwem ik niet lekker en krijg ik in de glijbaan visioenen van kapotte stoelpoten, nee dankjewel. (niet dat hij onze meubels opeet maar alles begint met een eerste keer)

Dus waar gaan wij heen janine? Nou naar een honden pension. 

Deze dogmom heeft dus serieus zitten snikken toen ze daar weg reed. Snikken is nog een understatement. [😭] 

Al die blaffende honden op de achtergrond en eigenlijk niet precies weten wat er achter de schermen gebeurd. Het voelde alsof ik mijn zoon wegbracht naar de Carandiru Penitentiary gevangenis. (Lees: gevaarlijkste gevangenis in Zuid-Amerika) Ik moest zijn authentieke halsband afdoen en tommy kreeg er eentje om van het pension. Alsof ik met zijn kleding, ruikend naar mijn Tommy op de parking stond en Tommy in zijn streepjes pyjama achterliet. Hij sputterde ook echt even tegen, het voelde zo cruel. 

Stella-Poppy zag de bui al hangen en troostte mij liefdevol.

Chris, the DogDaddy ook nog even gebeld en die weet als geen ander mijn schuldgevoel op afstand weg te wassen. 

Diepe ademhaling, big latte Machiatto to go en koers richting Breda! 

Daar aangekomen moesten wij blijkbaar reserveren en mochten wij niet naar binnen. Mijn ogen switchte in split second op standje onweer en geloof me, the ugly cry van janine wil je echt niet meemaken. En in diezelfde split second, besloot ik onze ervaring bij het hondenpension net daarvoor met hen te delen. [ 😇]

Hmmm, het heeft iets onethisch dit, maar het hielp wel. 

Diepe ademhaling, 

Inhale, exhale, dankbaar zijn Janine want je kruipt werkelijk weer door het oog van de naald. Stiekem vind ik dat lekker die spanning. Maar nu tijd voor ontspanning…. Not…. [😩]

Waarvoor moesten wij reserveren? Alsof ze een supermarkt aan blikken vol sardientjes hadden opengetrokken, Mein Gott. Van schreeuwende peuters tot hormonale pubers, alle variaties waren aanwezig. Maar ook echt alle variaties van human kind. 

Diepe ademhaling. We hebben al zoveel overwonnen, wij gaan niet bij de padpakken neerzitten. 

Spreekwoorden zijn wel het thema precies, gniffel ik in mijzelf. 

Door de weerstand heengaan is ècht belonend, I swear to God. 

Wat hebben wij gezwommen, alsof het de laatste dag was André. 

Mijn inner kind was mega alive en poppy zat op precies dezelfde golflengte. 

We hebben staan giechelen bij de glijbaan omdat we onze zwembroeken tussen onze billen verstopte zodat het glijden in een stroomversnelling ging. 

We dachten serieus dat we de snelste in town waren. Tussendoor ook nog frieten en kroketten verorberd zodat die motor maar bleef gaan. 

Pas tot sluitingstijd kwamen wij pas buiten te staan. 

Twee voldane toetjes kachelden terug naar huis. 

En geen thuis zonder Tommy dus nog een big smile erbovenop voor deze mommy. Hij lag bij de receptioniste te dollen, ze vonden hem zo leuk. 

Waarom ben ik toch zo emotioneel bedenk ik mij dan, tja Janine, dat is gewoon houden van. 

Diepe ademhaling. 

Ik ben weer dankbaar voor deze enerverende dag,

En nu doezel ik in slaap met een 😊 LACH.