Ik vind het woord alleen al fascinerend en ongrijpbaar. 

De woorden waarmee ik tracht dit gegeven te begrijpen worden net zo snel weer uitgegumd. Mijn intuïtie kanaal lijkt verstopt te zitten door mijn eigen gedachten modder.  

Ik kan hier wel over nadenken maar wat voor zinnigs gaat dat kleine stukje brein mij vertellen? Die denkt echt dat ie de wereld heeft uitgevonden. Niet dus.

Dan moeten we dit onderwerp anders aanpakken janine. 

Welke vragen komen er bij je op? 

Tsja, 

Wat voor relatiemateriaal ben ik zelf? 

En dat woord ook, relatie materiaal, even serieus. Dat is liefde bedacht vanuit het hoofd, vanuit wat wij denken te willen in een ander? Dat gooit toch sowieso al heel veel deuren dicht. 

Kom je een bloem tegen die je hart verwarmt maar dan groeit hij op een armzalige plek althans zo lijkt die plek maar in het echt blijkt de grond heel vruchtbaar. Dan laat je dus je hoofd bepalen over je hart en loop je de liefde mis? 

Je kunt beter stoppen over dit onderwerp zegt mijn mini impatient Tini.

Lekker makkelijk zegt mijn investigator Willy. [ff serieus, willy? kon je niks beter verzinnen? 🙈😅]

Misschien even een onderzoekje terug in de tijd.

Wat was jouw eerste ervaring in de liefde?

Dat klinkt zachter en liefdevoller als wat was je eerste relatie materiaal? 

Mijn eerste liefde. Ik zie hem nog staan op de speelplaats van de basis school als meisje van bijna 13. Hij was net vanuit Nederland verhuisd naar het Belgische boerendorp waar ik al heel mijn leven woonde. Ik vond ooit wel jongens knap en leuk maar deze jongen was van een andere planeet. Alsof hij mij hypnotiseerde met zijn oogopslag en mij in een totaal andere wereld bracht. Een wereld waarin geen voorspelbaarheid bestond en waar ik kei hard fladderde op vlinders zo groot naar magische oorden. Daar waar je een uur lang ongestoord kon bekken. [lees: ordinair tongdraaien] maar het voelde als een trance op een andere planeet waar geen tijd bestond, wel nekkramp, [ 🐸]

Ik speelde nog met barbies en hij met Gi Joe maar ik weet mij te herinneren dat mijn Barbies blij waren dat mijn verhaallijnen een wat volwassener imago kregen. 

Hij speelde vaak bij ons thuis met mijn jongere broertje en ineens vond ik gamen super leuk en werd ik best goed in Donkey Kong. Ik fietste, ik at, ik sliep met hem in mijn gedachten. Hij was letterlijk mijn wereld. Mijn roze bubbel. 

En ja, die spatte wel eens uit elkaar. Dan was er een meisje zo knap dat hij haar niet kon weerstaan. En hoe jong ik ook was, ergens snapte ik dat en ik vertrouwde heel sterk op de connectie die wij hadden en als een boomerang kwam hij altijd weer bij zijn “vertrouwde honk” terug. Hij zei ooit “je bent misschien niet de knapste maar ik ben gevallen op je innerlijk” Dat laatste onthield ik en ik vond dat een mooi compliment. Want wie je innerlijk bent blijft altijd bestaan en ik verander toch ooit in die mooie zwaan. 

Veel spannende dingen die je in een eerste verkering kan meemaken, heb ik wel meegemaakt. En oké, het schets een plaatje waarbij de liefdesdans meer leek op een amateuristische adult movie maar ik vond het fantastisch en ik voelde mij koningin te rijk. Alleen was ik niet de enige koningin in de kamer en dan heb ik het over die grote Pamela Anderson poster waar je niet omheen kon als je op zijn bed lag. En thunder Dome muziek is niet heel erg sfeerverhogend als je ligt te knuffelen maar dat nam ik er voor lief bij. 

Alle beetjes bij elkaar opgeteld heeft het bijna anderhalf jaar geduurd, of twee jaar? 

Grappig hoe je hersenen flarden van herinneringen proberen te lijmen. 

Anyway, aan deze grote liefde kwam een bitter einde. Mijn hart was gebroken en ik heb mijzelf zo’n half jaar in slaap gebruld met een handdoek in bed. Een zakdoekje had dat niet overleefd. 

Zo dramatisch als het klinkt was het ook. 

Hoe het uitging? 

We hadden op het laatst stiekem verkering. Hij had het uitgemaakt en ik durfde niet aan mijn ouders te vertellen dat het weer aan was. 

En hij liet mij de keuze: of vertellen of het is uit. 

En de angst voor de reactie van mijn ouders was groter en koos ik voor het laatste. 

Deze brake up speelde zich af op de speelplaats van de middelbare school en toen de bel ging liepen we iedere onze eigen weg. Heartbroken. Ik herinner mij dat ik fysica les had van een juffrouw die altijd speeksel in haar mondhoeken had als ze sprak. Wat ze die les zei, geen idee. Mijn lestafel vol spetters verklapte mij dat zij het uur had volgeluld. 

Die dag was een waas waarvan ik niet wist waar naartoe te gaan met mijzelf, met mijn leven. 

Twee weken later had hij alweer verkering en ik hield zelfs zoveel van hem dat ik hem een kaartje stuurde met de boodschap dat ik blij was voor hem dat hij nu niet meer stiekem verkering hoefde te hebben.

Voor de buitenwereld leek het kalverliefde maar mijn binnenwereld dacht daar heel anders over.

Daarna hebben best wat jongens de revue gepasseerd maar mijn hart was er niet bij betrokken. Die heeft wat tijd nodig gehad om te ontdooien. 

Soms denkt mijn hoofd wel eens dat vanaf dat moment mijn kijk op de liefde is veranderd. Dat ik liever de controle hield dan dat ik die pijn ooit weer moest voelen. 

Ik heb ooit een boek van mijn vader gehad waarin stond dat mijn geboorte dag, de dag van de hartenbreker was en ik heb inderdaad wat harten gebroken. Sorry Guys. Dat deed ik onbewust liever dan dat ik mijn eigen hart weer moest gaan lijmen. 

Dus dat, leren overgeven aan de liefde is nog steeds een thema in mijn leven. 

💓

Dit delen voelt mega kwetsbaar,

‘T is daarom dat ik het doe ☺️