Hoe gaat het met jou?, vraagt een vriendin mij deze ochtend tijdens een wandeling in het bos. 

Mijn wenkbrauwen fronsen bedachtzaam waardoor mijn ogen linksboven de gedachten kamer inrollen en mijn mond wil iets zeggen maar er komt geen antwoord van boven. Het is even stil. Ik neem rustig een ademteug door mijn neusdeurtjes. Er komt geen drama binnenvallen door het dakraam en ik adem uit. Ik antwoord dat het oprecht lekker met mij gaat. Misschien wel op het saaie af zeg ik maar ik noem het fijn saai. 

Sinds het mij vaker lukt om bewust in het moment te leven, besef ik dat drama zich altijd laat zien als het hoofd zich in het verleden nestelt of last heeft van irreële angsten in de toekomst. 

En in het moment zelf is er vaak niet veel aan de hand. En als er wèl iets aan de hand is in het moment, zet ik mijn zeilen bij en probeer ik mijn boot overeind te houden, zoiets. Dan krijg ik leermomenten cadeau over hoe ik omga met een storm. 

Ergens fluistert het hart mij in dat de wereld zonder hoofd best saai is. Ze gniffelt. [naar Eckart Tolle luisteren is niets voor niets slaapverwekkend] We mogen maar blij zijn met dat grappige hoofd die zorgt voor wat spice in het leven. 

Zonder ons brein zouden we de lessen hier op aarde niet kunnen leren dus dat kostuum wat menselijk lichaam heet, heeft zeker een doel. 

Sinds een tijdje ben ik heel erg geïnteresseerd in de wijsheid van het hart. Ik geloof erin dat mijn hart de kapitein is van mijn schip. Zo weet zij als geen ander welke koers ze moet varen en ze leert mijn hoofd daarop te vertrouwen. 

Ik heb nu een beeld in mijn hoofd van al mijn personages die zich op “the flying bridge” bevinden. (Lees: gebied boven op het dak van een boot) 

Allemaal aapjes verkleed in matrozenpakjes die de koers ieder op hun eigen manier willen vertrouwen maar het op hun eigen wijze wantrouwen. 

Ik vraag me ergens stiekem af waarom ze dat gebied, the flying bridge noemen. Ik Google het even en ik moet zo lachen om de vertaling. 

Een vliegende brug, ook wel “apeneiland” genoemd, is een open gebied bovenop een oppervlakteschip dat vrij uitzicht biedt op de voor-, achter- en zijkanten van een schip. Het dient als operatiestation voor de scheepsofficieren, zoals de kapitein of officier van de wacht.

Toeval of niet, apeneiland dus. 

En als we al die aapjes in hun matrozenpakjes nu eens leren dat ze mogen vertrouwen op de koers van de kapitein, dan is het leven fijn saai.

Zo grappig dat ik nooit weet waar mijn teksten heengaan. Net als een zeilbootje die zich mee laat voeren door de wind. 

Laat mij maar een zeilbootje zijn in het leven. Op dit moment vaart ze op een rustig water. En als er een storm aankomt, komen er lessen. Ik kijk ernaar uit, zegt de kapitein in mij. Die weet namelijk al welke koers ze opgaat. Mijn aapjes zitten momenteel in een meditatieklasje maar voor hoelang is afwachten. Oh oh… 

Het leven. Beleef het, omarm het en vaar vooruit en neem al je lessen mee, zoiets? 

Dus dat. Zomaar een falderalderie sharing op deze dinsdagmiddag. 

Joejoe 🛶 💦 ☀️ 🎒 🌧️ 💦 🛶 ⚡️🌊 🛶 🎒 💦…