Tommy. Jij kent mij op een manier zoals niemand anders mij kent.

Je waakt aan mijn zijde als ik uitslaap. Je komt tussen mijn benen liggen als ik mijn tanden sta te poetsen. En als het je te lang duurt, lig je op de trap wachten totdat ik klaar ben. 

Als geen ander weet jij dat ik neurotisch ben. Dat ik niet in één keer naar de voordeur loop om Poppy naar school te brengen. Nee. Ik loop wel vijf keer op en neer om te checken of de achterdeur dicht is, de gaspitten uitstaan, om mijn sleutel te zoeken, mijn koffiebeker te pakken of naar mijn pinpas loop te zoeken. Een warhoofd, dat ben ik en zonder oordeel volg je mij in mijn chaos. Je voelt mijn energie haarfijn aan en gaat daar in alle tijden in mee. Ben ik verdrietig, dan ben je niet van mijn schoot weg te slaan. Ben ik sacherijnig, dan gedraag jij je onrustig. En als ik blij ben, heb jij ook een lach op je toet. 

Poppy heeft mij doen beseffen dat ik graag zorg voor iemand en Tommy heeft dat zorgzame gevoel in mij nog eens extra versterkt. Poppy en Tommy zijn mijn alles. Voor hun beweeg ik mijn wereld om ervoor te zorgen dat er gezorgd wordt voor ze. Ik vind het belangrijk dat ik hun zie, en voor zover mogelijk begrijp en ik gun ze allebei de ruimte om zichzelf te zijn. En ja, ik laat vast wel eens steken vallen. Wellicht een heleboel. Alles is een proces. Ik en mijn drukke hoofd proberen alle ballen hoog te houden maar ik geef ook ruimte aan dat deel in mijzelf om te zijn dus soms laat bewust wat ballen vallen. Alles op zijn tijd. Mijn kritische tuthola is naar de achtergrond verhuisd en mijn compassie volle koningin heeft plaatsgemaakt op de voorgrond zodat ik meer vanuit mijn hart leef. Ze heeft mijzelf lief zonder oordeel. 

Het bos is voor mij een omgeving waar ik heel snel afreis naar een fijne versie van mijzelf. En Tommy er op los zien rennen en spelen met zijn hondenvrienden is zaligmakend. En terwijl ik geniet van gesprekken met andere honden eigenaren, houd ik Tommy in de gaten, altijd. Alhoewel, het ging niet altijd van een leien dakje maar zoals ik al zei, het is een proces. 

Gedurende mijn leven zijn er altijd wel mensen die een mening over mij hebben. Over hoe ik dingen aanpakt. Op gebied van mijn werk, mijn relaties, mijn opvoeding, mijn huishouden en mijn hondeneigenaar kwaliteiten en zo voorts. Er waren tijden dat ik die meningen mijn gemoedstoestand liet verpesten maar er is een shift gaande. 

We zitten allemaal in dezelfde bus van het leven. En iedereen leert lessen op verschillende momenten. Ik herken deze tekst. Ik heb hier ergens nog wel eens over geschreven, voel ik. (Gevalletje déjà vu) Anyway, het houdt me bezig. 

Laten we gewoon wat meer lief zijn voor elkaar. Iedereen leeft zijn leven en heeft een verhaal. Oordelen is zo zinloos. We oordelen op dat wat we zien. En wat ik gewoon zo mooi vind aan honden in het algemeen en natuurlijk aan mijn Tommy in het bijzonder. Dat ze oordeel loos  zijn en zo aanhankelijk. Kleine spiegels zijn het en ze weten zoveel meer van hun baasjes dan we zelf doorhebben. Dat intrigeert mij.

En het weerspiegelt in mijzelf dat ik diep van binnen voel dat het hoofd meer uit mag staan en dat we meer mogen voelen aan dat wat er aan de oppervlakte niet te zien is. Meer intuïtief leven zoals honden dat doen. En andere dieren. Die gave is een snelweg naar het nu. Daar waar het gebeurd. Het hoofd leeft zo graag in verledens en toekomsten. 

En nu ben ik het moraal van het verhaal kwijt. Verdwaald in mijn gedachtes. Het leven. Ik hou ervan. Nooit saai in mijn binnenwereld. 

Iedereen is gek. “Normaal zijn bestaat niet”, zeg ik altijd tegen Poppy. Dus dat.

Toedels,

Kus 

Janine