Geen tijd voor ziek zijn. Terwijl ik dit tegen mijn collega zei, hield haar blik mij een enorme spiegel voor. Klinkt inderdaad belachelijk besef ik me maar deze gedachte zorgt er wel voor dat ik nu al weken loopt te kwakkelen met mijn gezondheid. 

Wervelwind.

Sinds Poppy weer naar school is waait er een wervelwind door mij heen die even alles wil aanpakken wat ik heb laten liggen in de vakantie. Fake smile nu. Rewind. Ik wil alles aanpakken wat ik heb laten liggen vóór de vakantie. Ok. Ver vóór de vakantie dan. En bij mij is het alles of niets dus ik heb alles in de maand september gepland. 

Zoals een bevolkingsonderzoekje voor baarmoederhalskanker. Niet mijn favoriet zo’n stalen eend in mijn gangpad dus die uitnodiging lag ergens stof te happen onderaan de stapel. Alle geluk dat ik nog een afspraak kon inplannen. Gelukkig? Althans, gemengd gelukkig lag ik daar uiteindelijk met de billetjes bloot. De uitslag was goed by the way. Zoals poppy al zei, “mama, ik heb het netjes achter gelaten”. Gek kind is het toch hè. Over Poppy gesproken. Haar lange lokken schreeuwde ook om een kappersbeurt want die haren vlogen elkaar letterlijk in de haren. Check. ✅ Het Tandartsbezoek is ook een to do note die ver achterin mijn geheugenkamer zit geplakt en die ik, heel eerlijk, bewust heb genegeerd. Het is al niet mijn favoriete uitstapje en met de komst van Corona vond ik dit een prima excuus. “Kan echt niet”, mompelt mijn innerlijke criticus die heel veroordelend met haar hoofd de “nee-dans” doet. Dus die afspraak staat ook. En voor Poppy zit het tandarts bezoek er voor het komend halfjaar weer op. 

En dan hebben we nog die rittenkaart aan inhaallessen voor zwemles voor Poppy. Dus even de pet van Jacobus focus op wat betekent iedere dag bellen of er een les is uitgevallen. Goeie oefening voor deze mama die consequent iedere dag bellen dus echt lastig vind. 

Aandacht. 

Er is zoveel om mij heen wat stilletjes om mijn aandacht vraagt. 
Naast mijn zorg voor mijn dochter, heb ik ook mijn hondenzoon Tommy. Ook al schreeuwt mijn lijf, “ik wil niet naar het bos”. Mijn hoofd negeert de taal van het lichaam compleet en zegt juist dat het goed is om even in de bossen te zijn. En Tommy wordt er heel blij van en dan ben ik ook blij. Zo werkt dat. Dus vier keer in de week doen we trouw ons rondje ook al zit mijn hoofd vol snot. Ik realiseer me dat ik deze week ook nog een training heb met een hondencoach. In een huisdier zit stiekem ook veel tijd die ik met alle liefde doe maar het zijn soms best veel ballen die je hoog moet houden en als je al kwakkelig bent voelen die ballen als bakstenen. Deze maand moest hij ook nog ontworming pillen en anti teken pillen èn hij is ook nog naar de kapper geweest. Mijn ego wil stiekem een schouderklopje dat ze dat allemaal bijhoudt. Haha. Ok Miss Ego, hier heb je een lel van een schouderklop. Knap hoor, wat jij allemaal regelt. 

En dan hebben we het thema huishouden nog niet gehad. Ik kan mijn huishouden prima negeren voor een dag. Ok, sommige kamers voelen zich ook wel eens een week niet gezien en de garage denkt veelal dat hij niet bestaat in mijn wereld. Gniffel, gniffel. Maar op den duur moet er gewoon wat gebeuren en ik houdt stiekem echt niet van een rommelig huis dus probeer het grotendeels bij te houden. Dus geen tijd voor ziek zijn, fluistert een elfje in mijn oor. 

Werk. 

Oh ja. Ik werk ook nog. En dat zou ik never nooit willen opgeven. Als ik op mijn werk ben vervagen alle privézaken die om mijn aandacht vragen en dat geeft zo’n rust. Daar ben ik Janine de collega en ligt de focus op werk. 

En afgelopen maand ben ik hier en daar wat later begonnen of eerder weg gegaan. Puur omdat die verkoudheid sluimert en ik me dus al een tijd niet lekker voel omdat ik zo verschrikkelijk moe ben. 

School. 

Alle informatiekanalen nog aan toe. Vanuit Poppy haar school krijgen we ook allerlei updates toegestuurd. Vanzelfsprekend dat je die ook allemaal leest maar heel eerlijk, ik mis wel eens wat. Gelukkig dans ik altijd door het oog van de naald want mijn vriendinnen zorgen er wel voor dat ik niks belangrijks mis. Dus deze mama was er bij op het zomerfeest waar de wijntjes en de bingo getallen om onze oren vlogen. Nog twee fotolijstjes èn een fles wijn gewonnen. Alcohol dood alle bacteriën toch? Dus die is uiteraard opgegaan. 

Maar even alle drukte op een stokje. Ik kan echt last hebben van “information overload”. En soms denk ik echt, ben ik de enige? 

Ik had deze september maand dus echt geen tijd voor ziek zijn. 

Tja, en als ik niet ziek genoeg ben, ga ik door. To do lijstjes moeten afgewerkt, verjaardagen moeten gevierd, schoolfeesten moeten worden bezocht, collega’s wil je niet afvallen, het personeelsfeest wil ik niet missen en junior songfestival is maar één keer live en dan is het heel fijn dat mijn grote vriend Pol Paracetamol mij bijstaat. 

Maar vanavond bibbert mijn lijf en is het alsof de zee eindelijk op standje storm mag staan. Alsof ik de onderhuidse stroming weken heb onderdrukt met mijn grote saboteur en vriend Pol Paracetamol maar nu is die stroming immuun voor het witte tabletje en barst de bom los.
Klappertandend laat ik Tommy nog even uit en maak ik het aanrechtblad schoon terwijl de waterkoker opstaat. Kopje thee gaat mee naar boven en Tommy volgt iedere voetstap. 

Vandaag op deze druilerige maandag geef ik uiteindelijk mijn lichaam de rust. 

Mevrouw stemband rolt op haar rug met haar benen en armen in de lucht waarop meneer Meneer kaktus vraagt: “spelende vrouw want heb je nou geleerd?”. Nou meneer kaktus, ik heb geleerd dat ik beter naar mijn lichaam moet luisteren. En sorry voor diegene die de meneer kaktus show niet kennen. [zie link als je nieuwsgierig bent: https://youtu.be/1no6dmXKjiY Ik was daar echt fan van. Wijze lessen in een makkelijk begrijpbaar jasje verpakt.] 

Dussss, wat is het moraal van dit chaotische verhaal Janine? Hoezo chaotisch? Bestaan er serieus hoofden met geordende verhaallijnen? Dan wil ik accuut eens een dag van hersens wisselen. Lijkt me een hele geestverruimende ervaring. Ok, Mien-ik-dwaal-af laat zichzelf weer eens zien. Moraal van dit verhaal. Jezelf in tijden van drukte niet vergeten. Voelen wanneer je lichaam ècht halt roept. En daar dan ook serieus naar luisteren. Een sigaretje roken met twee dichte neusgaten is echt een no go. Dus onder de wol vandaag en lekker veel theetjes met citroen drinken en soepjes slurpen en gewoon eens even lekker niks. Tommy moet er even uit voor een plas en een poep maar dat duurt geen uren dus niet klagen en een grote meid zijn, spreekt de innerlijke ouder mij nu even toe. Haha. Mijn hoofd is soms zo vermoeiend dat ik er maar om lach. 

Allé kippensnee. Wow, dat woord gebruikte ik in 1990. Kwam even uit mijn onderbewuste gepiept. Nu ga ik precies ijlen. Houdoe en serieus knap als je dit verhaal tot het einde uitleest. 

Doei, 

Snotterigebelletjesnogaantoe, 

Hatsjoe, 

Liefs, 

Janine