“Ik leef hier met een mens dat ik eigenlijk niet ken”.

Niet verzonnen. Dit zijn de woorden van mijn dochter op deze zondagavond.

We staan in de badkamer en ik til haar op.
[Ik kan nog zo genieten dat ik haar mag en kan optillen. God, wat ga ik dat ooit missen of misschien stop ik daar wel nooit mee.]
Anyway. Wij staan gek te doen in de badkamer en al dansend kijken we allebei in de spiegel naar onszelf en naar elkaar.
En zoals poppy wel vaker de meest fantastische one liners eruit floeperdepoept, vond ik deze geniaal.

“Ik leef hier met een mens dat ik eigenlijk niet ken”.

Waarom zegt jouw dochter dat tegen jou bevraagt mijn inner criticus?
Nou, soms transformeer ik spontaan in een personage en ik ga daar nogal in op, zeg maar. Dan trek ik gekke bekken die vragen om een ander stemmetje en terwijl ik dat doe, stroomt de liefde door mijn lijf omdat ik zie dat Poppy hier zo van geniet. Ze schatert het uit van het lachen en haar zien lachen is het meest vreugdevolle gevoel wat ik kan ervaren.
Ik ervaar echt even een ons-momentje. Alsof we samen in een bubbel dansen.

Eerder op deze avond zat ik enkele minuten naar haar te staren. Dan voel ik mijzelf zo dankbaar dat ik deze freule in mijn leven heb. Haar persoonlijkheid is zo wijs en funny en haar snoet doet mij denken aan mijn oude Tiny boeken. Kent iemand die nog?

“Mam, wat zit je naar me te staren?”.
Ze voelt mijn ogen in haar rug prikken. Met een glimlach geven mijn ogen het antwoord en Poppy weet precies dat wat ik voel.
En ik besef me dat ik dat gevoel ken.
Mijn vader kan precies zo naar mij staren en terwijl ik hem niet zie, voel ik zijn glimlach en de liefde door mijn energieveld heen dansen.

Liefde. Het maakt me week en geaard tegelijk. Alles wat er in de wereld gebeurd staat stil en wat er in mij gebeurd draait op volle toeren. Hmmm dus dat.
Gewoon even een sharing omdat ik een sentimentele ouwe trut aan het worden ben. En daar ben ik ontzettend blij om.

“Ik leef hier met een mens dat ik eigenlijk niet ken”.

Haar uitspraak blijft in slowmotion om mij heen huppelen omdat hij mij zo verwonderd.
In gedachten zeg ik tegen Poppy dat wij elkaar elke dag van ons leven zullen blijven verbazen want jezelf kennen of de ander kennen is immers niet statisch maar vloeibaar. Door vandaag zijn wij allemaal weer een beetje anders dan gister, zoiets? Ik dwaal weer lekker af, dat doet de nacht met mij.

Gosh, wat houd ik van de nacht. Als ik morgen wallen heb aan het schoolplein. Er is niets aan de hand met deze mama hoor. I’m all good 🌟

Weltrusten en een mooie week voor iedereen.

Liefs,

Janine