1001 ideeën. Ze voelen als bladeren aan een loofboom die altijd in het herfstseizoen verkeren. Mijn ideeën belanden meestal op de bodem en worden teruggegeven aan moeder aarde.

Recall janine, roept mijn inner wisenose. Mijn ideeën bestaat niet. Je hebt ze te leen van het universum. Het is aan jou of je daar iets mee doet ja of nee. Het ego moet altijd weer zo nodig alles naar zich toe trekken als een klein kind dat schreeuwt, “van mij”, “van mij”. Alrighty. Duidelijk. Kunnen we nu weer verder?

Als ik dat oerwoud vol ideeën toch eens zou bundelen, zou men wellicht versteld kunnen staan wat er allemaal aan chaos mijn hoofd binnenvalt. Of misschien beeld ik het mij in en is dat bij iedereen zo?

Inmiddels weet ik dat ik niet persé iets moet met alle ideeën. Maarrr, zegt een ontdeugend stemmetje in mijn hoofd met een breedbekkikker smile. Waarom niet eens een paar ideeën uitwerken?

Mijn inner persona, die lijkt op dat Haasje uit Alice in Wonderland met dat klokje om zijn nek, lijkt het veel te druk te hebben met allerlei andere bezigheden. En die knikt dus nee. Ècht tijd inbouwen om achter mijn laptop te zitten om af te dwalen in mijn fantasie rijke hoofd, lijk ik mijzelf niet toe te staan.

Een volle wasmand geef ik de voorkeur. Zo geef ik ook de voorkeur om de dromen van mijn baas te verwezenlijken. Even serieus Janine, waarom ga je niet lekker schrijven met een volle wasmand om de hoek en realiseer je eigen wonderland. Probeer het eens. Begin gewoon, doe iets! Mijn lichaam saboteert de boel altijd. Die gaat zich een slag in de rondte poetsen om maar niet te beginnen aan dat wat ik het liefste wil, schrijven.

Die Angsthaas met het klokje om zijn nek wordt even terug gefloten.
Zijn vluchtgrage poten zou ik wel eens willen vastbinden aan een bureau stoel en zijn horloge zou ik ‘t liefst uit het zolderraam willen zwieren. [die dimentie van tijd en ruimte vervloek ik ergens diep van binnen] Voilà. Is wel heel rigoureus Janine maar ik snap wat je ermee bedoelt. Ga het morgen maar eens doen.
Die rommelkast en de strijk kan ook wachten.

Herkent iemand zich hierin, dat je iets heel graag wilt maar je blijft er in cirkeltjes omheen draaien?

Eerst maar eens rusten. De wekker gaat morgen weer trouw om zeven uur, zeg ik met een verfromfraaid gezicht. Gaat het ooit wennen? Who knows, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Ik ga snel opstijgen naar een wereld waar ik ga proberen verborgen boodschappen en wegwijzers te ontrafelen, zoiets.

Dag dag.

Liefs,

Janine