Ziek zijn. Alsof het bliksemt in mijn spieren. Mijn wangen hebben meer weg van een inductieplaat op standje vier en de deurmat van mijn neusgaten zijn schraal en rood.

Met mijn skinny jeans aan, een potje verf op mijn toet, lukt het mij om mijzelf en de buitenwereld ervan te overtuigen dat het best okey gaat.
Loop ik dan, optimistisch te zijn met mijn suède knielaarzen door de zeikende regen terwijl Tommy de hond de wereld verkend met zijn snufferd en tegelijkertijd tegen het hoge natte gras aan plast. Ik voel me ellendig. Mijn benen voelen als die van een veulen dat net geboren is.
De klompen en pyjama broek die ik vanmorgen droeg bij het uitlaatrondje, sluiten beter aan bij het huidige gevoelsleven.
En de zoveelste nies beurt zorgt ervoor dat mijn trommelvliezen als tweedehands instrumenten aanvoelen.

Hatjie. Het stuur van mijn auto zojuist helemaal vol gebruld. Lekker. Maar het had slechter kunnen aflopen aangezien zo’n hatjietje je even helemaal van de wereld brengt.

Locatie: Natte neuzen wasstraat.

Iedere Corona test voelt weer anders.
En de grapjes van de medewerkers zijn goedbedoeld maar awkward. Ze zijn net zo vaak gebruikt als alle snotterige wattenstaafjes die de revue hebben gepasseerd. Zo grapte deze jongeman dat ik twee uur lang met een punt neusje ga rondlopen maar dat het wel overgaat. Hij maakt er op zijn manier ook het beste van natuurlijk maar het is voelbaar dat het tijd wordt voor een nieuw repertoire.

Verder doen wij vandaag niet veel. De doktersassistente adviseert dropjes, veel water drinken met honing èn rust.
En niet teveel praten, zei ze dus wij kijken vandaag schaamteloos veel t.v. op bed.

Ziek zijn is altijd weer een lesje “gas terug”. Alleen, dat gas terug kan ik ook prima zonder ziek te zijn dus ik zwaai die snottebellen graag uit.

Voor iedereen die ook lid is van het verkouden clubje, heel veel beterschap.

Liefs,

Janine