DOM. Het woord dom valt vanavond mijn gedachten kamer binnen en ik moet daar iets mee. 

Janine, het is na twaalven, moet jij niet gaan slapen? Nee trut, ik moet sowieso helemaal niks ja? Gniffel gniffel. 

Ik voel me opstandig. Mijn lijf is onrustig en het zweet gutst van mijn lijf. 

Ik heb even een raampje opengezet. Ik lig al wel op bed namelijk. Ik kan je vertellen dat ik geen pyjama aandoe want mijn god wat een nazomer hè. 

Oké. Ik dwaal af maar voel nog steeds die onrust. 

Dom. Wie heeft dat woord überhaupt ooit bedacht? 

Ik neem jullie even mee naar twaalf jaar geleden. Ik werkte een jaar voor het Amfi, een Fashion Academy in Amsterdam of Mode Instituut, creabeahuis, hoe je het noemen wilt, whatever. 

Ik herinner mij dat twee docenten voor mij liepen op de trap en tegen elkaar zaten te rateletatelen èn dus een student dom noemde waarop ze daarna al giechelend bijna boven zichzelf uitstegen. Zie je ze al vliegen in gedachten? 

Ik had deze dames werkelijk onder willen spugen, zo tegen het plafond aan om ze vervolgens bij hun bevuilde vleugels neer te halen om ze daarna met hun modieuze hakken in het aardse potgrond te planten, om het maar even ongenuanceerd te zeggen. Wie dachten deze dames wel niet dat ze waren? 

Toen, in dat huidige moment is mijn aversie tegen dat woord ontstaan. 

Want even tussen jou en mij, iedereen heeft toch zijn eigen unieke talent?

Als iemand een ander dom noemt, voelt diegene zich wel erg slim op dat moment. En ja, dat vind het ego fijn. Die wil zichzelf graag slim en belangrijk vinden. Maar zet a.u.b. de deuren van je hart maar eens even open en voel eens verder dan je hoofd doet. Iedereen is slim op zijn eigen authentieke manier. 

Mij moet je echt niet in een aflevering van de slimste mens laten meedoen want ik ga af als een flater. Mijn interesses liggen daar ook gewoon niet. 

Mijn inner wijsneus heeft een inside joke die hij graag toch outside wil laten glippen. “Een aflevering van de domste mens zou je wel winnen”, en hij ligt echt in een deuk. Ik begrijp jouw humor inner wijsneus en ik heb heus zelfspot maar ik noem jou toch ook niet dom omdat je geen empatisch vermogen hebt? 

Anyway. 

Voor veel “hoofdpersonen” [lees: mensen die zichzelf identificeren met hun hoofd, zoiets] word ik bestempeld als “niet wereldwijs”.

En waarom? Omdat ik de krant niet lees? 

Inzicht à la minute. 

Heb ik mij ooit dom gevoeld? Ja. 

En kwam dat door wat anderen van je vinden? Ja. 

Hoe voelt dat? Klein. Heel klein. 

Alsof je verdwaald bent en je de weg terug naar je eigen wijsheid niet meer kan vinden. 

En ik heb oprecht heel lang mijn eigen wijsheid miskent of beter gezegd, niet geweten dat ik überhaupt kwaliteiten had. Klinkt wel heel zielig Janine. Is het ook. Het leven is niet altijd de clown uithangen al verschool ik mij heel vaak achter dit masker. Lekker veilig maar intussen kropte ik onbewust van alles op en dat is zo onnodig. 

Je dom voelen is een eenzame plek en niemand mag zich dom voelen. Dus daarom dat ik nooit maar dan ook nooit iemand dom noem. 

Ik zie het gewoon zo, iedereen is wijs op zijn of haar manier. En dan krijgen we van het leven nog een boeltje wijze lessen cadeau die voor iedereen anders zijn en op verschillende tijden komen. 

Dussss. Dom zijn bestaat niet, dus dat [🐸].

Nachtelijke groeten, 

Van een Janine die inmiddels wel beter weet, 

maar nog steeds is er zoveel wat ik niet weet,

Fijn toch, je zult maar alles al weten, ook saai,

Ga tukken Nien, 

Oké, 

Rolluikjes dicht, 

Knopje van de gedachtenkamer uit, 

Er klinkt een opstijgend geluid, 

Zjoef, 

En weg is ze… 🚀✨