Reunie. Ik heb vandaag mega veel zin in de dag. En de reden is dat ik mijn maatje van het middelbaar weer ga zien. 

Ik kende Wim al van de basis school maar toen trok ik liever aan zijn matje dan dat ik met hem afsprak. 

De liefde is pas opgebloeid toen we allebei op het middelbaar zaten. 

We deden allebei de richting kso (kunst secondair onderwijs). Dat Wim een creatieve duizendpoot was, was toen al duidelijk. Zijn slaapkamer leek op een nagelstudio en als we uitgingen deed Wim mijn make-up. Super handig want als ik zelf oogschaduw opdeed leek ik oprecht op strafrechtadvocaat Inez Weski. Sorry Inez, no offense.

In de middagen bleef ik vaak bij Wim thuis lunchen. Hij woonde toen in Overpelt en dat was om de hoek van onze school. Zijn moeder Linda toverde dan een drie gangen menu op tafel, eerste een lekker soepje, dan een warm gerecht en nog een lekker toetje na. In België was het gebruikelijk om ‘s middags warm te eten en ‘s avonds boterhammen. Nou, deze meid at dus regelmatig twee keer warm op een dag.  

Ik voelde me heel welkom bij hun thuis. Ook bleef ik wel eens slapen en zo herinner ik mij dat zijn moeder een eenpersoons bedje opmaakte naast het twee persoons bed van Wim. Nou, dat eenpersoonsbedje werd nooit beslapen. 

Wim droomde vroeger al van een big wedding maar sorry mama Linda. Mijn vader zal mij nooit aan Wim weggeven want Wim en ik delen allebei de liefde voor mannen. Voor wie zijn verbeelding al losging in het tweepersoonsbed hierboven, ik moet je teleurstellen. 

Na het middelbaar vertrok Wim richting Antwerpen en begon hij een opleiding op de mode academie. Ik heb nog ooit model gelopen in Wim zijn ontwerpen. Wat een feest was dat. Tijdens de modeshow lekker borrelen achter de coulissen en nieuwe vrienden maken. Vervolgens op de catwalk moeten en lichtelijk struikelen over m’n sluier, woeps daar ging mijn modellen carrière. In afterparty’s was ik beter. Geen idee waar wij toen sliepen maar alles kon in die tijd. Ook waagden we wel eens een dansje in the Zillion. Dansen was voor mij echt een uitlaatklep en als een soort kooidanseres zonder kooi liet ik mijzelf helemaal gaan. Ik kan dat nog trouwens. 

“Dansen alsof niemand naar je kijkt” is een quote die ik zelf bedacht zou kunnen hebben. Genoeg over mijzelf want daarvoor schrijf ik dit verhaal niet. 

Wat ik gewoon zo bijzonder vind, is dat je na tien jaar elkaar niet te hebben gezien, het gewoon weer oppakt. 

Zodra Wim de deur opendeed was het weer you&me back in the days. 

Inmiddels, na een hele indrukwekkende carrière in de schoonheidsbranche heeft Wim nu zijn eigen salon aan huis in permanente make-up. 

Zijn huis, van buiten en van binnen is zo helemaal Wim, het klopt nog zo met het beeld wat ik van hem heb. Eigenlijk is hij niets veranderd buiten een boeltje levenservaring rijker. Louis Vuitton is nog steeds zijn favoriete accessoire en inmiddels pronkt er een echte Versace riem om zijn middel in plaats van eentje van het Falcon plein. Voor diegene die het Falcon plein in Antwerpen niet kennen. Daar kochten Wim en ik vroeger fake-Versace slippen en LV tasjes. Mijn Louis-tje is trouwens afkomstig uit Turkije dus ik ben een beetje in die “Falcon-atmosfeer” blijven hangen😅. 

Even voor de duidelijkheid, het leven draait niet om het feit of je tas nep is of echt. Althans niet voor mij. 

Voor mij zijn die herinneringen die ik met Wim deel onbetaalbaar. 

Hoe ouder ik wordt, hoe meer ik mijn puberjaren koester. 

Wij hebben elkaar gekend als Puber en die levensfase is zo bijzonder. 

En dan nu weer samenkomen en tussen al het gekletst door sta ik buiten met wenkbrouwen à la Cindy Crawford. 

Misschien nog zo’n pukkel tatoeëren boven m’n lip.

Ik voel me ouder maar nog steeds jeugdig. Terugrijdend naar Chaam heb ik een glimlach op m’n gezicht die blijft terugkomen. 

We gaan zeker onder het genot van een wijntje onze memories terug ophalen! 

Hier wat foto’s die we maakten van elkaar en vervolgens mochten we de negatieven ontwikkelen in de DOKA. 

Wat waren we onschuldig.

# raken wij ooit uitgepraat? 

Never! # koester de herinneringen 💓