Er zijn van die dagen in je leven dat je wilt wegkruipen. Wegkruipen onder de dekens, ook al is het zevenentwintig graden buiten.

Ik zou van alles kunnen ondernemen. Een plons in het koude zwembad buiten of met de fiets mijzelf uitnodigen bij de buurvrouw die gaat barbecuen.

Maar vandaag even niet.

Ik lig in bed. Daar waar het koel is en ik even kan wegduiken in zelfmedelijden want ik voel me slecht.

Vanochtend snakte mijn lijf naar ruimte. Sinds lady Corona haar intrede deed woont mijn ex min of meer bij ons. En heimelijk vond ik dat heel fijn en gezellig. We hebben geen relatie meer en wellicht voor anderen bewonderenswaardig te noemen dat wij toch samen leven maar voor ons voelt het normaal. We sliepen wel in aparte kamers. Mijn ex in zijn eigen “bunkertje” boven op zolder en de meisjes op de eerste verdieping.

Dat ging goed tot vanmorgen. Toen werd ik wakker met een gevoel van tweestrijd. Aan de ene kant is samenwonen fijn maar aan de andere kant houd ik mijzelf en ons in de greep. Ik moet keuzes maken. Ik haat het. Want als ik kies voor meer ruimte, ben ik bang mijn ex te moeten missen. En tegelijkertijd zeg ik tegen mijzelf “janine, dit kun je hem niet aandoen en ook jezelf niet”.

Diep vanbinnen ben ik overtuigd dat wij vrienden kunnen blijven alleen is afstand echt even nodig nu.  En al schrijvende besef ik dat ik zo graag de controle wil houden over deze situatie. Poeh, wat werkt schrijven verhelderend. Die controle, wat is dat toch he. Ik leer nu dat ik mijn ex mag loslaten. En terwijl ik dit typ, bibbert mijn lip en voelen mijn ogen als ramen die vertroebeld worden door de regen. Ik zie het letterlijk helder door de onhelderheid. Mijn ex loslaten, poeh, die maakt een hoop los voel ik. Dat maakt mij intens verdrietig. Alsof je je beste maatje uitzwaait naar de andere kant van de wereld. Zoveel van iemand houden en tegelijkertijd geen liefdesrelatie willen. Kan dat? Dat kan dus.

Deze situatie heb ik toch echt onbewust gecreëerd. Welke  boodschap schuilt daar dan in? Nou simpel, zegt mijn ziel. Houden van is ook loslaten.

De rimpels op mijn voorhoofd maken een dans. Mijn brein volgt deze taal even niet. Lig ik hier alleen, als een zeehond die heeft liggen zwemmen in chloor water omdat haar ogen zo rood zien.

Ik voel me nu alleen op de wereld en ik kies bewust om daar ruimte aan te geven. Het is namelijk ok om mij zo te voelen en dit besef wil mij iets influisteren dus zoek ik de stilte op, op zoek naar antwoorden. Die antwoorden ga ik niet vinden in wijn, roken of tinderdates. Met alle respect voor diegenen die dat wel tijdelijk helpt.

Laat mij maar even Remi zijn. Echt Remi ben ik namelijk niet want ik kan nu thuiskomen in mijzelf en dat voelt fijn.

Liefs,

Janine