Make-up,

geef me je make-up.

Nou wil ik ook eens zien

hoe ik er later uit zal zien.

Mamma je make-up,

geef me je make-up.

Nou wil ik ook eens zien,

word ik net als jij misschien…

Wie van mijn generatie kent dit nummer niet? 

Make up. Vroeger zag ik er het nut niet van in dat vrouwen zichzelf opmaakte om het er vervolgens voor het slapen gaan weer af te poetsen? Nog steeds kijk ik met lichte tegenzin naar dat avondritueel. 

Ik had een lastige huid in mijn puberjaren. Deze pimpelmeesjes slash  “in-de-weg-zitters” uitknijpen was onvermijdelijk. 

Al was er wel één schrikbeeld die dat kleine witte kopje tòch een kans gaf voluit te bloeien. Tante Bep. 

Mijn moeder waarschuwde mij dat àls ik bleef knijpen, ik op haar zou gaan lijken. En dat was niet best. Haar pokdalige huid liet voor altijd sporen na uit haar pubertijd, ocherm. Thanks for the warning Bep. 

Maar wat dan? Ik ontdekte de wereld van make-up en geloof me, alles beter dan zo’n rooie pimpel. [recall, pimpels janine, als ik vijf puisten had, was het weinig]

Van één camouflage stift werd mijn make up tas uitgebreid met een gekleurde dag crème, mascara en oké nog een rijtje camouflage stiften. 

En hoe toevallig, not so toevallig, precies dezelfde make up als mijn mama. Op de camouflage stiften na. Het leven is soms oneerlijk. 

Voor de buitenwereld zag het er vast iets beter uit. 

Mijn binnenwereld nog steeds zwaar onzeker en om de vijf seconden greep ik wel naar mijn trouwe vriendin “mevrouw spiegeltje” in broekzakformaat. 

Check, check, dubbel check. 

Wat heb ik een tijd verspild aan die onzekerheid maar als puber was het van levensbelang, geloof me. 

Ineens staat er een klassenfoto op mijn lens waar ik leek op een indiaanse prinses met een grote, ronde,  donkerrode korst tussen mijn wenkbrouwen. 

Resultaatje van een forse uitknijpsessie. Mam, waar was je om mij te waarschuwen? 

Nu, jaren later kan ik er om lachen en knuffel ik in gedachten deze onzekere puber. 

Make up. Het is een diep verankerde relatie. Ik kon heel lang niet zonder make up de deur uit. Dat voelde heel bloot en kwetsbaar. En nog steeds voel ik mij net iets prettiger met een beetje mascara en blush, dat moet ik toegeven. 

Als ik mijzelf maar accepteer wie ik ben als ik opsta. Mijn naakte gezicht mag gezien worden. Ze mag er zijn. Ze definieert niet wie ik ben. Spelen met make-up is gewoon fijn als je er plezier in hebt. 

Net als met kleding. Je kunt in een jogging stappen omdat je gevoel daarnaar verlangd. 

En soms schreeuwt je gevoel naar een pyjama maar op je werk [ook al verkoop ik boxsprings] geeft die mooie jurk je even een extra duwtje in de rug. 

We kunnen er lang en breed over lullen maar mijn aandacht vliegt al bijna weg. 

Make up is voor mij de extra slagroom op de cake. 

Als de cake over datum is, voegt de slagroom niets toe aan de smaak maar als het de cake de dag doorhelpt, wie ben ik dan om daar iets van te vinden. 

Leef, plamuur, doe waar jij je goed bij voelt! 

Dus dat. Amen. 

Liefs,

Janine