Stella-Poppy is van slag. Na twee nachtjes bij opa en oma te hebben geslapen is ze immens verdrietig dat opi & omi vanavond weer huiswaarts gaan nadat ze haar thuis hebben afgezet. De tranen rollen over haar wangen, haar mondhoeken vormen een maantje met de hoekjes naar beneden. Diep verdriet. Ze blijft er best even in hangen en ik laat haar. Om haar te troosten zeg ik, ook al is ze pas drie, het is toch mooi dat je zo huilen kan. Wat je nu voelt is liefde. Poppy barst weer in tranen en zegt: “pure liefde mama”

Ik: ja, Poppy dat zeg je goed, pure liefde en omdat je zoveel van opi & omi houdt valt het afscheid je zwaar en dat is helemaal oké. Poppy: “maar ik voel helemaal niks mama. Mijn hart is een blok ijs en het blok ijs is gebroken, mijn hart is kapot”. Dit is toch pure poëzie, niet dan?

Liefs,

Janine