Ik heb vandaag een thuis-blijf-in-mijn-pyama-dag. En het is lang geleden dat ik mij er zo sanang bij heb gevoeld. (Vraag me niet waarvoor ik het woord sanang gebruik, die uitdrukking kwam even uit de regenachtige lucht vallen). Ik bemerk mij zelf hoe ik constant mijn eigen gedrag beoordeel. Voorheen werkte ik full time en waren de dagen dat ik vrij was gevuld met boodschapjes, ditjes en wasjes, je kent het wel. Nu mijn geschenk Stella-Poppy in mijn leven is gekomen, kies ik bewust voor parttime werken. Ze is twee en een half en juist nu moet ik daar uiterst van genieten! En genieten doe ik zeker alleen bekruipt mij wel de onrust die het “niets hoeven” met zich meebrengt. Doe ik op maandag geen was, kan het dinsdag wel. En regent het dinsdag, gaan we toch woensdag wandelen en naar de kinderboerderij? Het moet ook allemaal helemaal niets uitmaken maar ik zit mijzelf zo vaak in de weg. Met gedachtes als “nu heb je tijd Janine, als Poppy slaapt ga dan júist dat boek lezen, of start die blog en doe je mindfulness huiswerk enzovoorts voorts voorts… druk zijn in je hoofd en geen stap verder komen! Aaaarggghhh en hoe meer ik mijzelf ertegen verzet hoe erger het word. Ik weet het voor een ander uitstekend te vertellen dat ze het moment moeten omarmen. Zwaai die gedachtes naar een willekeurige La Poubelle die in je fantasie schuin achter je staat en leef in the present moment, in het nu, voel je adem, ben dankbaar!
Sinds een tijd doe ik Kundalini yoga. Google het maar en je krijgt de beste uitleg;) Voor mij is kundalini yoga een reis naar mijn binnenwereld. Het brengt hele fijne gevoelens met zich mee maar je stuit ook op genoeg onverwerkte emoties die angsten onder het mos vandaan haalt en verdriet uit de knoop haalt. Deze yoga haalt je uit je hoofd en verbind het hoofd meer met het lichaam. De focus ligt eigenlijk meer op het lichaam. En echt, àls je eenmaal de energie in en rondom je lichaam ervaart barst er als het ware een ei open die je een nieuwe kijk geeft op het leven hier. Alles is energie! Ik ben heel mijn leven al heel gevoelig voor wat blijkbaar energie is. Al die jaren had ik geen idee maar met terugwerkende kracht begin ik mijzelf vanaf scratch weer een beetje meer te begrijpen.
Je leest ook vaak als antwoord op de vraag “waarvoor ben ik op de wereld gekomen?” Dat je diegene wilt zijn die je vroeger nodig had?
Ik had vroeger iemand nodig die door mij heen prikte. Die aanvoelde dat er achter die grapjas een onzeker meisje schuilging die met tijden echt verdrietig kon zijn als ze alleen was. Ik had toen niet door dat ik dat miste maar achteraf besef ik mij dat dat heel fijn was geweest. Ik heb ook hele warme herinneringen aan een bezinning weekend. Alle tweedejaars van het middelbaar verbleven in een herberg ergens in de bossen. Ik herinner mij dat we in een kring zaten en dat er een vraag was voorgelegd waar je het laatst verdrietig over was. De exacte vraag weet ik niet meer maar dat het een hoop los maakte weet ik nog als de dag van gister. Een meisje met rood kort haar, ik ben haar naam vergeten. Ze was klein, mager en had een huidje zo wit als porselein. Ze droeg house kleren en ook al was ze wel aardig, ze was niet mijn bloedgroep dacht ik. Waarschijnlijk mede door wat mijn vriendinnen van haar vonden. Ze zat in een hele moeilijke situatie thuis en zat on tranen. Haar grote hakken waren ineens niet meer zichtbaar en daar zat een breekbaar meisje.
De oordelen die ik had over haar verdwenen als sneeuw voor de zon, ik ervoer een diepe verbintenis en liefde. Ik kan er nog tranen van krijgen. Onze maskers vielen die dag af en er was ruimte voor acceptatie, respect, liefde en verbinding.
Dat weekend was goud en heeft mij toen doen inzien waar het echt om gaat en dat ervaar ik tot op de dag van vandaag nog steeds. 🙏🏻😇Sat Nam