Na veel innerlijke struggles en veel pijn,

heb ik besloten niet meer samen met jou te zijn.
Mijn binnenwereld is groot en intens,

zoals wellicht bij ieder mens.

Aan de buitenkant ziet iedereen die lach maar onderhuids schuilt stil verdriet wat van mijn hoofd niet naar de oppervlakte mag.

Mijn hoofd kon het niet langer meer verkroppen.

Ik moest toegeven aan mijn gevoel dat mij influistert,

de relatie te willen stoppen.

Er zullen mensen zijn die een mening hebben maar die hebben mijn tranen niet gezien. Ik ben moe van het strijden en ik vind dat ik een gelukkig leven verdien. En dat gun ik iedereen en zeker ook chris. Ik kan jouw verdriet alleen niet dragen en ook niet jouw gemis.

Zoals jij niet verantwoordlijk bent voor mijn pijn, leer ik nu er voor mijzelf te durven zijn.

Ik moet eerst van mijzelf houden en in mijn eigen kracht durven staan.

Dan kan ik vanuit mijn diepste waarheid voor mijn boodschap gaan staan.

Nog steeds zal ik van chris houden als de papa van ons kind. Zij is de spil die ons voor altijd verbindt. Gelukkig zijn op ons eigen pad, dat is wat ik ons wensen wil. 

Houden van is soms loslaten en elkaar de wereld gunnen.

Mijn intentie is dat Stella-Poppy twee ouders heeft die “deze andere vorm van houden van” kunnen runnen.